|
endometriose
ik ben dus marianne 34 jaar en heb samen met mij lieve man een zoon van 15
ik ben in 1992 voor het eerst geopereerd namelijk voor een baarmoeder verzakking,dat was een maandag ochtend vergeet het nooit meer
de operatie was niet goed gegaan want ze kwamen er al gauw achter na twee dagen dat ze mijn blaas hadden beschadigd en dat ze per ongeluk mijn urine leider hadden dicht genaaid..
dus ik kon weer onder het mes,ik heb in totaal 3 maanden in het ziekenhuis gelegen en toen ik naar huis ging was ik 5 operaties verder...
het ging een tijd goed met me en in 94 ging het weer mis ik had endometriose werd er mij verteld,ik moest weer onder het mes..
na de operatie ging het beter met me ,voelde me prima kon weer alles ,ik was zo gelukkig..
in 98 ging het weer mis blaasontstiking ging niet over welk medicijn dan ook ...na 1.5 jaar pijn en gesukkel eindelijk een arts gevonden die mij het juiste medicijn gaf ,hij had het in de 25 jaar die hij arts was nog nooit voor geschreven maar ik was blij geen pijn meer, gewoon normaal naar de wc.
ik was weer gelukkig
tot het jaar 2000 ik kreeg buikpijn telkens als ik ongesteld werd,maar de dokter vertelde mij dat dit normaal was en ik me niet druk moest maken...
de pijnen werden steeds erger en erger maar de huisdokter zei dat ik me niet moest aanstellen en moest me pijn stillers maar in nemen...
in 2001 kwam de dag de dag die ik nooit meer vergeet, ik wilde opstaan maar kon dit niet.er zat geen kracht meer in me rechter been ik kon gewoon weg niet meer lopen...
dus op naar de eerste hulp want ja me huisdokter daar had ik toch niks aan..
ben toen in het ziekenhuis gekomen bij de gynacoloog die mij medicijnen gaf maar ze hielpen niet ,na enige tijd kreeg ik te horen van de gynecoloog dat aan gezien de operaties die ik had gehad zei het niet met me aan durfde en verwees mij naar rotterdam..(dijkzicht)
ik kreeg weer vetrouwen want er werdt gezecht dat ze daar wel wisten wat ze moesten doen met zo`n geval als mij..
in middels is het 2002 ik ben een vrak...
krijg medicijnen maar helpen niet dus krijg ik zoladex ,de pijn werd iets minder en hoera na een tijd kon ik weer lopen ik was weer blij....
na 9 maanden zoladex moest ik stoppen want het mocht niet langer gebruikt worden en kreeg orgamentril dat ging 5 maanden goed .
daarna ging het mis de pijn kwam terug tussen door bloedingen ,en de dosis werd verhoogd en weer terug gebracht en weer verhoogd..
deze zomer ging het compleet mis ik krijg pijn aanvallen en val flauw...
heb enorme last van mijn darmen en kan niet meer naar de wc...
naar rotterdam gebeld dokter beld niet terug,,5 telefonische afspraken gehad geen gehoor...
mijn man mij mee genomen naar rotterdam voor spreek uur..
krijg ik even koud op mijn dak te horen dat ik een ernstige vorm van endo heb en dat hij niks voor me kan betekenen en dat ik niet moet zeuren want ik was niet de enige en dat ik maar naar huis moest gaan en er mee moest leren leven.
op de vraag of ik nog ooit kinderen zou kunnen krijgen zei hij wat wil je nou je hebt geen eens een baarmoeder mond die hebben ze in 1992 alang verwijderd en waarom was voor hem een grote vraag en voor mij een schok omdat ik het nooit heb geweten en het nu even voor me voeten gegooid krijg...
inmiddels lig ik nu iedere dag op bed kan niks meer,de trap op is nog te veel,de huisdokter heeft uit wanhoop er maar weer zoladex in gezet en propt me vol met medicijnen....(zeker 2 keer in de week kan hij een spuit komen zetten omdat ik het niet meer uit hou)
ben al 4 keer op de eerste hulp terecht gekomen maar wordt gewoon naar huis gestuurd met we kunnen niks voor je doen...
de huisdokter heeft nu een brief geschreven voor nijmegen aan dokter willemse om te vragen of hij wat voor me kan doen ,zoniet gaan we naar belgie en als we het niet vergoed krijgen hebben we pech..
het ding is ik kan en wil op deze manier niet leven,ik ben op kan niet meer..
heb ook nog wat positiefs hoor.....ik ben blij met mijn man en mijn zoon ze steunen mij door dik en dun ,dus zou niet weten wat ik zonder ze moest..
ik dank god ervoor dat ik mijn zoon heb mogen krijgen..
en ben blij dat ik deze site gevonden heb dat ik met anderen die het zelfde doormaken kan praten en me hart kan luchten...
om dit verhaal te schijven deed me goed heb even wat leeg kunnen gooien..bedankt hiervoor
_________________
marianne
laatst bewerkt November 30, 2004 at 12:43
|