|
endometriose
Op 4 september nog eens bij dr Meuleman langs geweest. Ondertussen is de gemiddelde wachttijd blijkbaar al tot 1,5 à 2 jaar opgelopen. Omdat mijn klachten toch zoveel verergerd zijn gedurende de laatste 3 cycli heeft Meuleman nu beslist dat ik aan de orgametril moet zodat er zeker geen endo meer bij komt. In normale toestand is de obstructie al meer dan 65%, tijdens mijn regels meer dan volledig. Ze heeft dan ook een mail naar de opnamedienst geschreven met de vraag om mij naar voren te schuiven op de wachtlijst. Nu zou ik max. binnen 6 maanden worden geopereerd. Nog altijd lang maar anders zou het pas ten vroegste binnen een jaar zijn (ter herinnering: ik sta op de wachtlijst sinds 6 dec 2006...) Ondertussen is het verdict van de orgametril dus gevallen. Heb daar wat gemengde gevoelens over. Mss wordt de pijn nu terug wat draaglijk. Maar ik heb het zo moeilijk met die hormonen in mijn lijf... Ik reageer daar heel sterk op. Ik word precies een andere vrouw. Humeurig, prikkelbaar, vocht ophouden, massaal veel kilos meer, libido helemaal weg, vet haar, duizelig, koppijn. Enfin, vroeger voelde ik mij met de pil echt miserabel. Maar er is helaas geen weg terug. Ik moet er vanaf volgende cyclus mee beginnen. 2 maanden proberen en dan aan dr. Meuleman laten weten of het draaglijk is. Als er dan nog geen datum gekend is voor de operatie, dan moet ik decapeptyl beginnen spuiten om me in de menopauze te zetten. Blijkbaar geeft dat bij sommige vrouwen minder bijwerkingen dan orgametril. Maar ik hoop dat het allemaal nog zal meevallen. Ik had een heel gemengd gevoel over het consult. Opgelucht dat er eindelijk een beetje licht komt aan het eind van de tunnel, maar nu wordt het plots ook wel heel concreet. Nu kan ik niet meer terug... Ik ben nog altijd heel bang voor de operatie, niet zozeer voor de pijn, ben eigenlijk gewoon bang om dood te gaan denk ik... Ik vind het heel confronterend dat mijn lichaam mij zo in de steek laat...
Toch wel straf eigenlijk hè, bijna 2 jaar wachttijd. Wat mij ook heel erg opviel was dat de wachtzaal helemaal vol zat met Nederlanders. Blijkbaar missen zij in eigen de expertise van zo een gespecialiseerd endo team en komen ze tegenwoordig allemaal massaal naar Leuven. Vreemd...
Maar ik ook wel wat mee moest lachen (vooral omdat het zo absurd is) is dat ik richtlijnen meekreeg wat ik moest doen wanneer de darm bij mij nu toch zou springen. Waar ik moest binnengaan, naar wie ik moest vragen op de spoed enz... Ik had wel zoiets van "opereer mij dan wat vroeger hè, dan vermijden we dat alles misschien"...
Groetjes, Natalie
laatst bewerkt September 9, 2007 at 12:01
|