|
Dagboek
Hier kun je je vragen, opmerkingen of mening kwijt aangaande endometriose. Kwetsende, griefende of off-topic informatie wordt verwijderd.
--------------------------------------
laatst bewerkt November 7, 2006 at 4:41
......de draad van mijn dagboek weer een beetje op te pakken. Mijn leven staat inmiddels weer op de rails. Gisteren is de vijfde (of was het nou de zesde.....ben de tel een beetje kwijt) Lucrin gekregen. Ik hoop dat ik een beetje minder last van die opvliegers krijg, want die waren met dat warme weer niet te harden.
19 september a.s. moet ik weer naar Hompes. Ik ben benieuwd!
Lieve Saskia,
Ik hoop dat je weet op te maken uit mijn 2e mail aan jou gericht dat ik dat snap, dat dit niet de plaats is. Het wordt stiekem een beetje makkelijk gemaakt, omdat 'iedereen' hier een bericht kan typen als ware het een uitnodiging en dat heb o.a.ik ook verkeerd begrepen. Hopelijk besef je ook dat ik in mijn eerdere mail jou graag een hart onder de riem wilde steken door te zeggen dat ik je erg dapper vindt en ik hoop van harte dat je eruit gaat komen en de zon weer snel voor jou gaat schijnen! Heel veel hoop en sterkte toegewenst. In ieder geval bedankt voor je correcte en toch aardige reactie.
Hartelijke groetjes, Margot.
Toen ik de mail verzonden had besefte ik eigenlijk dat, omdat ik jouw link had gevonden via het forum van Freya, ik een hele lange mail heb verzonden terwijl dat niet de bedoeling was. Het is jouw dagboek realiseerde ik mij iets te laat, heel erg sorry, maar ik wilde je met name een hart onder de riem steken ( door o.a. te vertellen dat ik ECHT begrijp wat je (hebt)door(ge)maakt en heel erg met jou meeleef en toen werd het veel te lang... Ik heb nog nooit mijn verhaal zo neertgetypt, dit is voor het eerst en ik schrok er zelf een beetje van. Jij hebt met al jouw eerlijkheid dat losgemaakt en ik zou heel graag vernemen hoe het nu met je gaat. Wil je nog verder schrijven in je dagboek? Ook al ben je nu niet bezig met IVF?
Ook de emoties waar je nu doorheengaat, als je die al wilt en kunt delen, zullen door velen ongetwijfeld begrepen worden. Naar wat ik begreep uit eerdere mails heb je echt 'fans' die het geweldig vinden dat jij dit dagboek bent begonnen.
Nogmaals, heel erg bedankt.
Margot.
Lieve Saskia,
Wat geweldig dat ik jou site heb ontdekt via de Freya-site. Hoe verbaasd ben ik over zoveel ellende voor 1 persoon. En hoe herkenbaar is je verhaal en hoe dapper vind ik jou ( en je, helaas, ex). Je kunt heel leuk schrijven, met veel humor ondanks alle ellende. Zelf denk je misschien dat het alleen maar ellende is wat je te melden hebt, maar ik vind het tegendeel waar.
Ik leef erg met je mee welk een verdriet je momenteel te verwerken hebt, op allerlei gebied.
Zelf heb ik een erg auto-ongeluk gehad toen ik 8 jaar was en wegens een vergroeiing vlak voor mijn cervix ( die nooit met onderzoeken zijn ontdekt...) heb ik waarschijnlijk endometriose. Dat is niet met zekerheid te stellen, want ik kan gewoon aanleg hebben. Endometriose heeft een erfelijke factor en komt veel vaker voor bij hoger sociaal-economische vrouwen, tis maar een weetje. Vorig jaar ben ik 2 keer geopereerd, de 1ste keer eind mei ( toen ik 's avonds in het ziekenhuis op een afstand mijn antwoordapparaat van thuis afluisterde hoorde ik het heugelijke bericht dat mijn zwager en schoonzus net op die dag hun zoontje hadden gekregen, verwekt in 1 maand...) en ben de 2e keer in augustus geopereerd ( onze eerste trouwdag...) Ik ben trouwens 2 dagen jonger dan jij bent!
De eerste operatie was een gehele buikoperatie om te bekijken hoe mijn buik eruit zag na de vele operaties die ik als kind heb ondergaan. Gelukkig bleek het lidtekenweefsel erg mee te vallen en was er slechts sprake van enige endo. De 2e operatie was om via buitenaf de 'blokkade' voor de cervix operatief te verwijderen ( tja de weg voor de zwemmertjes was gedeeltelijk geblokkeerd en dat werkt dus niet). Na die 2e operatie heb ik endo therapie gekregen waarbij mijn hypofyse werd uitgeput. Je moet weten dat ik 2 jaar geleden getrouwd ben, tesamen met de broer van mijn man ( dubbel huwelijk) en 2 jaar na dato zijn er 4 schoonzussen ( ook aangetrouwd) die net als het 'andere' getrouwde stel een baby in de armen hebben en waarbij de 2e op komst is, hoe keurig gepland en allemaal verwekt binnen 3 maanden hooguit... Hoe herkenbaar is het omgeven te zijn door zwangere vrouwen- wrijven ze nu met opzet met hun hand steeds over die bolle buik of hebben ze last van iets????. Hoe blij ik ook wil zijn voor mijn lieve schoonzussen, het is zoooo moeilijk. Kerstdagen en familie-uitjes mijd ik al als de pest. Om even verder te gaan met mijn medische verhaal, na de prik tegen de endo (kreeg 1 prik voor 3 maanden die 5 maanden duurde) kreeg ik 2 weken later een bloeding in mijn linkereierstok.PIJN!!!! Zat er een cyste van 3 cm. We hebben het een beetje opgevolgd met interne echo's, maar veel kun je niet aan die cyste doen en weer die buik openmaken garandeerd geen uitblijven van herhaling. Na 5 maanden kwam de menstruatie weer op gang en we zijn nu 5 maanden 'gewoon' aan het proberen. Vandaag te horen gekregen dat de uitslag van een MRI heel slecht is: links een cyste van 6 cm en rechts ook een flinke. Vergeleken met een jaar terug, dus VOOR de 2 operaties heb ik nu in beide stokken cystes. Ik zit heel erg met de vraag of je dan alsnog mag denken aan stimulatie van eitjes (ivm ev. KI poging of IVF waar we ev.mee konden beginnen voor die MRI uitslag) . Gezien mijn geschiedenis, willen we snel naar een ander ziekenhuis waar specifiekere fertiliteitskennis aanwezig is, want nu ziekenhuis in Limburg, kunnen we daar niet verder mee.We wonen nu in de omgeving van Bergen op Zoom dus Rotterdam is een optie? Tja, een lang verhaal, maar vast herkenbaar.
Hoe moeilijk moet het nu voor jou zijn om zonder je man en zonder bolle buik de dagen door te komen en ik vraag mij af of je dit wel wilt lezen. Ik kan mij een beetje voorstellen hoe leeg jij je misschien voelt, want echt alles is even van je afgenomen. Je kinderwens moet je niet wegschijven, want er kan best een aardige man op jou op dit moment wachten die ook bereid is dit traject in te gaan. Je bent tenslotte pas 32! In de ogen van iemand van 40 heb je nog alle tijd, al weet ik hoe afschuwelijk de klok voor je tikt en hoe moeilijk je pogingen zijn verlopen.
Die opmerkingen van mensen: 'ach je moet gewoon er niet zoveel mee bezig zijn' die kan ik ook wel schieten. En dat soort opmerkingen komt dan van vrienden die nota bene aardig ontwikkeld zijn en waarvan je wel wat meer tact mag verwachten en zelf 3 kinderen hebben...!
Voor jou is dit allemaal bekend, en je bent er nu niet mee bezig omdat je met hele andere dingen bezig bent ( uiteraard blijft je buikpijn en je wens!!! erg aanwezig), maar ik hoop dat je heel misschien zo lief wilt zijn en mij kunt beantwoorden of IVF helemaal niet ter sprake kan komen bij grote cystes reeds aanwezig en of ik eerst aan de endo therapie moet, ruim een half jaar? Maandag heb ik een gesprekje per telefoon met mijn gyn. en krijg ik misschien antwoord hierop, maar tot die tijd is het speculeren en bedenken wat de mogelijkheden zijn.
Veel liefs van Margot. Ik ken je niet persoonlijk, maar ben je zo dankbaar voor je moed en doorzettingsvermogen en je briljante idee om het weg te schrijven op je site!
Hoi Caroline,
Dank voor je berichtje. Het is prettig een hart onder de riem te krijgen van iemand die goed weet wat 't met je doet allemaal. En inderdaad: ben m'n man kwijt en m'n kinderwens........vind maar eens man die een vrouw wil die geen/moeilijk kindertjes kan krijgen......Ze zullen er heus wel zijn, maar met een lichtje te vinden......
Ik heb 't daar inderdaad erg moeilijk mee. Voel me ook vaak erg alleen. Vrijwel al m'n vriendinnen hebben al kinderen en/of zijn getrouwd/wonen samen. Het is moeilijk je sociale leven weer op te pakken.....
Het mooie weer van de laatste dagen geeft me wel moed, maar ik denk wel eens: hoe moet dat straks, in de winter? Maar goed.....ik probeer positief te blijven. En wie weet: komt het nog wel eens goed tussen E. en mij.......You never know!
|